Kan het nog mooier?

Vanaf een jaloersmakend plekje, als ik over mijn laptop heen kijk heb ik een prachtig uitzicht op de Grand Canyon, beschrijf ik de afgelopen dagen.

We hebben de Rockie Mountains definitief achter ons gelaten en rijden het Navajo-indianen reservaat binnen. Het duurt niet lang of prachtige rotspartijen, rode zandsteenformaties en tafelbergen, doemen op aan de horizon. Net of we een westernfilm binnen rijden. Het blijft apart om door een soort filmset te rijden wat je dus eigenlijk wel kent maar nog nooit geweest bent. Daardoor lijkt het soms net niet echt en moeten we ons zelf even knijpen om te beseffen dat het geen kartonnen decorstukken zijn die we zien. Het is weer mooier dan alles wat we tot nu toe gezien hebben. En we vragen ons af: Kan het nog mooier?

In Monument Valley kunnen wij met de camper niet verder dan het visitor centre. Met een gewone auto bestaat de mogelijkheid om nog een route door Monument Valley te rijden. Je kunt je ook door de indianen rond laten rijden maar dit is ver overprijsd. Voor de prijs die ze vragen hoeven ze denk ik ook maar 1 ritje per dag te doen dus we zien ze allemaal onderuitgezakt liggen slapen in hun eigen karretje. Dat is ook een methode. We drinken koffie met een view. Zittend op een barkruk met uitzicht over Monument valley. Kan het nog mooier?

We verlaten Monument Valley en rijden richting Page bij Lake Powell. We slaan eerst nog even flink in bij een indiaanse supermarkt voor de komende dagen. Heel apart dat je opeens tussen een hele andere bevolkingsgroep loopt. We willen ook graag wat wijn en bier meenemen maar kunnen dat niet vinden. Gerben gaat het even vragen maar dan blijkt dat er al sinds 125 jaar geen alcohol verkocht te mogen worden in het reservaat. Oeps, foutje.

We vinden gelukkig snel een plekje op een camping met zelfs een binnenzwembad. ’s Avonds gaan we eten bij Big John’s Texax BBQ. Hier hadden we wat over gelezen en moest iets bijzonders zijn. Het restaurant is gebouwd in een oud tankstation en onder het afdak waar voorheen de pompen stonden, staan nu lange biertafels en er staat een country-bandje te spelen. Buiten staan grote zwarte gesloten bbq’s te roken, binnen heeft het de sfeer van jaren 50 diner. Het vlees is inderdaad heerlijk en uiteraard raken we weer in gesprek met een paar Amerikanen. Wat een nieuwsgierig volk is het toch. Wij zijn normaal niet zo van de contacten leggen op vakantie maar al deze ontmoetingen maken het toch wel extra bijzonder. Onze buurman is leraar op een highschool en is op zijn 18e gelegerd geweest in Duitsland (hij dacht dus even dat we duitsers waren). Hij verteld dat hij 2 keer op missie is geweest in Irak en zich nu bezig houdt met beeldvorming over de Islam in de USA. Hij wil ook graag van ons weten hoe groot de problemen met de vluchtelingen nu eigenlijk zijn in Europa. Het wordt een mooi gesprek dat afgesloten wordt met een ferme handdruk.

’s Ochtends rijden we eerst even langs de Walmart voor wijn en bier (Page ligt net buiten het reservaat, yes!) en rijden dan door naar de Glen Canyon Dam en Lake Powell. Lake Powell is een immens stuwmeer wat gevormd is door de aanleg van de stuwdam in de jaren 60. Het heeft bijna 20 jaar geduurd voordat het meer vol was. De stuwdam is gigantisch en dit wordt pas echt zichtbaar als we er een groepje mensen over zien lopen. De natuur kan mooie dingen maken maar de mens is ook tot aardig wat in staat! We keren om een gaan op weg richting Grand Canyon.

Onderweg stoppen we om de Horseshoe Bend te bekijken. Eén van de meest spectaculaire hoefijzervormige bochten in de Colorado River. Rondom en binnenin de bocht bevinden zich rotswanden die meer dan 300 meter boven de rivier uitsteken. Om even over het randje te kijken en een foto te maken doet een aardig appèl op je hoogtevrees. Pff, wat een hoogte. Het kijken naar andere mensen die op het randje staan doet je maag al omdraaien. We komen er door vanaf de parkeerplaats 1,2 km heuvel op, heuvel af door de brandende zon (ik schat zo’n 34 graden) te lopen. Best een uitdaging. Maar het was zeker de moeite waard en we vragen elkaar wederom af, kan het nog mooier?

We rijden verder door een prachtig landschap en passeren rond lunchtijd de Colorado rivier via de Navajo-bridge. Dit is een van de weinige punten waarop je de Grand Canyon kan oversteken. Het is een stoer beeld, de oude en de nieuwe Navajo Bridge die gebroederlijk naast elkaar liggen. De glimmende stalen constructies passen wonderlijk mooi in het ruige landschap.

Aan het eind van de vallei kronkelt de weg opeens weer omhoog. We denken over een pas te moeten maar komen op een bergplateau terecht. De vegetatie verandert in voornamelijk naaldbossen. We rijden door een gigantisch gebied wat een paar jaar geleden getroffen moet zijn door een enorme bosbrand. Plots staan we voor de toegangspoort van het National Park Grand Canyon. Er staat een bordje: Sorry, Campground full. Maar wij hebben gelukkig 6 maanden geleden al het mooiste plek van de North Rim Campground gereserveerd. Na nog eens 30 mijl kronkelen, stijgen en dalen arriveren we dan eindelijk bij de Grand Canyon. Dat we het mooiste plekje hebben wordt nog extra benadrukt door het “Muledeer”  (voor mij een soort ree) die ons op ons plekje staat op te wachten. Kan het nog mooier?

Het ruikt heerlijk op de camping. Je ruikt gewoon dat je hier midden in de natuur staat. We hebbne ook geen electericiteit en water aansluiting voor de camper dus we zijn voor ons doen aan het wild kamperen. De generatoren van de campers mogen alleen ’s ochtend en ’s avonds een uurtje aan. Dan kunnen we onze mobieltjes even opladen alhoewel hier ook zeer beperkte ontvangst en wifi is. Een dagje disconnected zijn overleven we waarschijnlijk wel. Maar goed dat dergelijke regels er zijn, de rest van de tijd is het een oase van rust hier. We maken kampvuur op de camping, vreemd dat dit mag als je alle bosbrandschade ziet. We denken dat het recht op het stoken van een kampvuurtje op de camping net zoiets is als het recht op wapens hier. We zijn tenslotte wel in het land of the free, hè.

Vanmorgen zijn we om 5 uur opgestaan (ja, zelfs Abel) om de zon over de Grand Canyon te zien op komen. Het liedje van Harry Jekkers krijg ik maar niet uit mijn hoofd: “Het was een landschap zo leeg, zo schitterend mooi. Zo moet het geweest zijn toen de wereld begon. Je kon zien hoe alles een vorm en kleur kreeg in het licht van eindeloos opgaande zon. “ Kon het nog mooier? Ja, het kon.