Freedom is not for free

We beginnen Independence day met een wandeling door downtown St. Louis van het RV-kamp naar Union Station. St. Louis is een soort vervallen industriestad uit de jaren 30 met hele gave industriële panden in het centrum die bijna allemaal omgebouwd zijn of worden tot appartementen gebouwen met lofts. Het geeft een beetje broeierig (en niet alleen door de temperatuur, pfff wat is het heet), godfather-achtig sfeertje. We kopen een kaartje voor de hele dag ov en nemen de metro naar the Arch. Dat dit de poort naar het wilde westen is, is wel heel letterlijk maar daarover later meer.

Dowtown St. Louis is eigenlijk niet veel te beleven. Ook van de 4th of July is weinig te merken op een verdwaald gezinnetje na geheel gekleed in de nationale driekleur. We besluiten de trolley te nemen naar het St. Louis City Museum. Een oude schoenenfabriek van 10 verdiepingen hoog welke door een artiestenechtpaar is omgetoverd tot een fantasierijk museum, een steampunk achtig sfeertje. Via de transport-glijbanen die vroeger voor schoenen werden gebruikt kunnen kinderen nu 10 verdiepingen naar beneden glijden. Op het dak staat een oude schoolbus, muren zijn bekleed met oude stempels en tandwielen. Binnen speelt een orgel met een beetje fantasie you never walk alone. Er staan oude flipperkasten, er zijn grotten waar vissen zwemmen. Er is prachtige kunst te zien. In tekst én in foto’s is niet over te brengen wat een gave, on-Amerikaanse sfeer hier heerst. Bedankt Leo en Ilona voor de kaartjes, ik weet zeker dat jullie dit ook helemaal te gek hadden gevonden.

We eten een overheerlijk pizza’s bij IMO’s en achteraf blijkt dat tijdens onze lunch 2 straten verderop een schietpartij was waarbij 1 dode en 1 gewonden is gevallen. Totaal vallen er vandaag 4 doden in St. Louis. Nadat we hier al op onze volgende bestemming zijn zoekt Abel de statistieken op, St. Louis is by far de meest criminele stad van de hele VS! Chicago staat slechts op plek 17….dit wisten we (gelukkig) niet van te voren. Maar blijkbaar kan je dus ook in een dergelijk gevaarlijke stad een hele relaxte tijd hebben.

Na de lunch vertrekken we richting Forest Park waar een festival is ter  ere van de 4th of July, America’s biggest birthday party. Een gigantisch park met allerlei kraampjes, eten en drinken uiteraard! Een soort grote braderie. Er is ook een trolly die door dit park rijdt, ons kaartje geeft hier ook toegang toe. We zijn inmiddels aardig oververhit door al het lopen en zien gelukkig een bus staan. Gerben vraagt is dit de trolley door het park? No, this is just the cooling bus. I was just ask to stay here with my bus to cool people down, zegt de vrolijke afro-amerikaanse buschauffeuse. Oh, I didn’t know it exist? Ze barst in luid geschater uit: Me neither! Ha,ha.  

Er is een mega podium met hiervoor een oplopend grasveld waar al aardig wat mensen zich hebben verzameld. We zijn net op tijd voor het onderdeel “Salute to the troops”.  Onder de klanken van “an american soldier” van Toby Keith komen na een vlammend betoog van een of andere generaal allerlei militairen met hun gezinnen het terrein oplopen. Iedereen moet gaan staan, zelf wij worden er een beetje emotioneel van. Dit zijn de mannen die de wereldvrede bewaken, die vechten of gevochten hebben in Syrie, Irak, Afganistan etc. We merken hoe hoog de Amerikanen hun vrijheid in het vaandel hebben staan en hoezeer deze vrijheid bevochten moet worden, freedom is not for free. Uiteraard wordt hierna het volkslied gezongen prachtig vertolkt door een vrouwelijke militair. Kippenvelmomentje.

Hierna krijgen we optredens van diverse country-achtige artiesten en het terrein loopt langzaam maar gestaag vol. Liepen de mensen gisteren allemaal in hun cardinals outfit, nu is het allemaal rood-wit en blauw, en ja, we vallen wederom uit de toon. We schatten dat er uiteindelijk zo’n 50.000 mensen waren. Om half 10 barst dan eindelijk het vuurwerk los en ja wederom met het volkslied. De mensen scanderen: USA, USA! Het is één groot feest.

De volgende ochtend moeten we bij tijds op want er staat een lange etappe op het programma. We plannen om rond de lunch in Fort Leonard Wood te zijn. Dit is een grote Amerikaanse basis met een bezoekerscentrum en museum. Helaas blijkt dit slechts toegankelijk voor non-us-citiziens onder begeleiding van een militair. Of we kennissen op de basis hebben wonen? Helaas gaat dit bezoekje dus niet door. We indrukwekkend om te zien dat zelf een relatief kleine basis hier al een hele stad op zich is.

We rijden door naar Springfield Missouri. Ook deze stad blijkt later hoog in de notering van criminele steden staan. Het centrum van Springfield is geweldig mooi opgeknapt en geeft wederom een hip-industrieel sfeertje. We zijn nog niet uit de camper gestapt of er komt een politiewagen met loeiende sirene’s aanrijden (en die sirene’s zijn hard hier), hij springt uit zijn auto en pakt zijn spijkermat, een ander doet zijn kogelvrije vest aan. Wat gebeurt hier? Gerben commandeert ons achter een muurtje te gaan staan maar de jongens blijven doodleuk staan, te veel films gekeken vrees ik. Dit is echt hè! Gelukkig hebben de criminelen een andere afslag genomen en rijdt de politie wederom met enorm kabaal weg, pfff, welkom in het wilde westen.

We overnachten in Joplin op de grens van Missouri, Oklahoma en Kansas.